Slaap lekker ding, want jij bent lastig

Co-sleeping

Doorslapen. Ik heb van het woord gehoord. Af en toe heb ik het meegemaakt. Maar als stelselmatig fenomeen ken ik het niet. Graag was ik een overtuigd aanhanger van attachment parenting geweest. Dan had ik met zelfvertrouwen kunnen zeggen dat het normaal is dat baby’s niet doorslapen, ook na ruim 14 maanden niet. Dan had ik kunnen prediken dat ik mijn kind een veilige emotionele basis geef door hem dicht bij me te laten slapen. 

Aan de andere kant was ik ook graag zelfverzekerd gelovige geweest van de laten-uithuilen methode. Ik heb bewondering voor de standvastigheid van die ouders, die stoicijns naar het gehuil van hun kind kunnen luisteren en weten “die valt zo in slaap”. Mijn hart breekt nog steeds als ik Mini hoor krijsen in zijn eigen bedje, boos omdat hij alleen moet slapen, bang omdat het donker is. En degene die standvastig is, is Mini: hij presteert het om een uur lang te blijven huilen, steeds bozer, steeds hysterischer en steeds wakkerder omdat hij niet alleen wil slapen.

Zodra ik hem optil en hem op mijn borst leg, wordt hij stil en legt hij zijn koppie op mijn schouder. En slaapt. Het is om gek van te worden.

Ons avondritme bestaat nu uit het hem aan de borst in slaap laten vallen, in bed te leggen waardoor hij weer wakker wordt. Vervolgens aaien we hem in zijn bed over zijn bolletje totdat hij in weer in slaapt valt. Nu komt er een kritiek punt: nu is het zaak om zo stil mogelijk de kamer uit te sluipen en NIET op die traptrede te stappen die kraakt. Want dan wordt Mini weer wakker en kan het ritueel opnieuw beginnen.

Met een beetje geluk hebben Manlief en ik de avond voor onszelf en kunnen we samen een serie kijken. Een film is vaak al weer te ambitieus. Wanneer wij naar bed gaan (of erger: net wanneer je in slaap bent gevallen) wordt Mini wakker. Een van ons verhuist Mini van zijn eigen bedje naar die van ons, waar hij aan de borst opnieuw in slaap valt.

Op goede nachten slaapt hij daarna door, om rond 6 uur weer wakker te worden voor de borst. Op slechte nachten…. Slapend huilen, nachtmerries hebben maar niet wakker worden en ondertussen ons wakker houdend, niet willen drinken wel willen draaien en woelen….

Er zijn Attachement Parenting ouders die hun kinderen tot hun vierde in het ouderlijk bed laten slapen, totdat de kinderen zelf aangeven dat ze groot genoeg zijn voor een eigen bed. Dat klinkt heel edelmoedig. Maar ik zou daar compleet gestoord van worden. Krankzinnig. Want slaapgebrek maakt ieder weldenkend mens gek. Het is niet voor niets een bekende marteltechniek.

Ik zou graag willen dat ik mezelf kon wapenen tegen zijn gehuil als hij in zijn bedje ligt, dat ik de uitputtingsslag win en hem van vermoeidheid in zijn bedje zie slapen. Maar ik kan me niet wapenen. En Mini laat zich niet uitputten.

En hoewel ik zo min mogelijk labels op mijn kinderen wil plakken, is het lastig dat Mini niet alleen slaapt. In de tussentijd zing ik mijn mantra: “Het is een fase. Dit gaat voorbij. Dit is een fase. Dit gaat voorbij. Dit is een fase. Dit gaat voorbij. Dit is een fase….”

xoxo – Irene

Advertisements

5 thoughts on “Slaap lekker ding, want jij bent lastig

  1. Al is het voor mij lang geleden, heeel herkenbaar. En idd: het gaat over. Mijn dochters zijn nu 21 en 16 en zijn echte marmotjes geworden haha

  2. Klinkt als Mink… En na 3 dagen hysterisch te hebben gejankt sliep hij eindelijk door. We hebben wel de buren van te voren gewaarschuwd…. -goederaadmodusuit-

  3. Wij hebben het bij kleine c. ook een tijdje gehad, maar hebben toch geprobeerd hem zoveel mogelijk in zijn eigen bed te laten, er bij gaan zitten, geen oogcontact, geen aanraking, geen geluid, om de beurt een avond, soms een kwartier, soms een half uur en soms moesten we de ander wakker maken omdat deze naast het bedje in slaap was gevallen. Maar het heeft gewerkt, het was gewoon de aanwezigheid van een van ons.
    Ben niet zo van The Nanny, maar heb ooit een aflevering gezien met hetzelfde probleem, en de oplossing: zie hierboven 😉 Doe het op je eigen manier, als hij zestien is wil hij echt niet meer bij je in bed liggen, het gaat echt over, succes!!! Of moet ik zeggen: sterkte!

  4. Zo herkenbaar! De nachten die ik in de eerste 18 maanden kon doorslapen zijn denk ik op 1 hand te tellen. Alles geprobeerd! Nu is hij 25 maanden en nog steeds slaapt hij bijna niet door. Hij hangt erg aan mij waardoor hij zodra hij wakker wordt roept ‘ikke wakker, mama bed slapen?!’. Maar het liefst slaap je toch gewoon met z’n tweetjes in 1 bed, zonder kind. Dus vechten we door en kijk ik uit naar de tijd dat ik hem moet gaan wakker maken sochtends. Ow ja, de films kunnen hier ondertussen al weer wel. Hij ligt tegenwoordig vaak wel 8 uur echt op 1 oor. (Even afkloppen)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s