Waarom ik wil willen dat mijn kind geen Einstein hoeft te worden – dilemma’s over schoolkeuze

Thoughtful Young Einstein

Dat is een doordenker, die titel. Maar edel denken is zoveel makkelijker als edel doen. Ik lig al een maand wakker over de middelbare schoolkeuze van Junior. Laten we hem zelf kiezen of niet? En waaruit laten we hem dan kiezen? Hoe helpen we hem die keuze te maken? En wat als zijn keuze anders is dan onze voorkeur? Nu is dat voor ieder kind lastig. Je kind is 12 jaar, oud genoeg om te weten wat hij wil en dat ook te kunnen onderbouwen met enige motivatie. Maar is een twaalfjarige ook wijs genoeg om over zoveel zelfreflectie te beschikken dat hij ook kan kiezen wat misschien beter voor hem is dan leuk? 

Ik vind het super lastig, zeker omdat Junior op tienjarige leeftijd deze keuze moet maken. En dan mag hij hoogbegaafd zijn en wijzer dan zijn leeftijdgenoten, hij is nog niet volwassen. Het was ook lastig, omdat ikzelf onderweg de weg kwijt raakte over waarom hij eerder naar de middelbare school zou gaan. We zochten een psycholoog op omdat hij geen plezier meer had in leren, moe en lusteloos van school kwam en zijn schoolprestaties daalden. We wilden dus dat hij weer plezier kreeg in het leren, geïnspireerd van school zou komen en dat daardoor zijn schoolprestaties weer op het oude niveau zouden terugkeren. Maar door de term “hoogbegaafd” en uitdrukkingen als “hij wordt intellectueel onvoldoende uitgedaagd” dacht ik als snel in termen van Meer! Moeilijker! Sneller! Hoger! Beter!

Wij als klootjesvolk denken vaak dat de oplossing voor hoogbegaafdheidsonderwijs in het zogeheten excellentieonderwijs ligt. Verrijkingslessen, Honoursprogramma’s of versneld examen doen. We verwachten dat ze hoge cijfers halen, dat ze meer doen omdat ze zeeën van tijd over hebben. Hoe vaak krijgen hoogbegaafden niet te horen: “Kom op, je bent toch zo slim? Laat het dan ook zien!”

Toch zijn er geen 240.000 Einsteins op de wereld.

Om je een idee te geven: 0,01% van zijn leeftijdsgenoten heeft hetzelfde intelligentieniveau als Junior. Gebaseerd op de grootte van de wereldbevolking (2,4 miljard and counting) zouden er 240.000 mensen, jong en oud, op de wereld rondlopen met hetzelfde IQ als hij. Toch zijn er geen 240.000 Einsteins op de wereld. En dat is nu ook de valkuil: niet elke (uitzonderlijk) hoogbegaafde kan of wil de nieuwe Einstein worden. Veel hoogbegaafden gaan pas echt aan het werk als ze een onderwerp vinden dat hen fascineert. En dat is niet bij elke hoogbegaafde natuurkunde of een ander beta-vak waar Nobelprijzen mee te winnen valt.

Het hoogste is niet altijd het beste voor je kind

Ik wil, waarschijnlijk net zoals veel ouders, het beste voor mijn kind. Maar het hoogste/moeilijkste/snelste/hoogste is niet altijd het beste. Dus toen we op zoek gingen naar een passende middelbare school, kwamen we al snel op twee scholen met een beschermde klas voor hoogbegaafden: het Walburg College in Zwijndrecht en Calvijn Vreewijk in Rotterdam. Als ouder had ik de voorkeur voor Calvijn, een school die veel persoonlijke ondersteuning biedt en leerlingen de ruimte geeft het beste uit henzelf te halen. Zowel Manlief als Junior’s vader deelden die voorkeur. Junior koos echter voor het Walburg. De school die hoogbegaafden 3 jaar lang de ruimte geeft om hun interesse voor leren te vinden en vanuit zichzelf gemotiveerd te raken om te leren. En dus ook de verplichte en ‘domme’ dingen willen doen. De school waar ze kinderen op hun iPad laten gamen terwijl ze eigenlijk iets zouden moeten opzoeken.

Ik was geschokt. Ik wilde Junior laten kiezen en ik had hem gezegd dat hij geen verkeerde keuze kon maken, maar ik moest de sterke neiging onderdrukken om een veto uit te spreken. Calvijn was de school waar ik mijn kind met een gerust hart kon achterlaten, Walburg de school de school die na het intakegesprek wat ongemakkelijk voelde. Waarom streefden zij er niet naar om hoogbegaafden te prikkelen? Waarom stelden zij dat uitstromen naar een vwo-diploma meer dan voldoende was? Moeten hoogbegaafden niet meer, moeilijker, beter, hoger, sneller?
Het is een uitdaging voor mezelf. Om de daad bij het woord te voegen en te vertrouwen op het oordeel van mijn slimme en wijze kind, hoe intuïtief die ook is gemaakt. We hebben hem nog maar eens bedenktijd gegeven. Maar eigenlijk is het bedenktijd voor mij. Ik wil heel graag willen dat mijn kind geen Einstein hoeft te worden. Maar stiekem hoop ik dat toch.
Hoe ga jij om met de middelbare-schoolkeuze van jouw kind?
xoxo – Irene
Advertisements

3 thoughts on “Waarom ik wil willen dat mijn kind geen Einstein hoeft te worden – dilemma’s over schoolkeuze

  1. Geen idee hoe ik hiermee om zou gaan. Wat ik wel wil zeggen is dat ik het super vind dat je open staat voor de keuze van je kind. Wat uiteindelijk de juiste keuze is, blijft misschien altijd wel deels een gok. Het feit dat je vertrouwen in hem toont door ook zijn stem mee te wegen is naar mijn idee iets waar al veel ouders iets van kunnen leren. Hoop dat ik dat later ook zal kunnen. Bedankt dat je dit allemaal wilt delen met de wereld.

    1. Dank je Annet! Mijn ouders hebben mij ook zelf laten kiezen, dus ik weet hoe krachtig dat is. Voor je zelfvertrouwen en je motivatie. Dus mijn vroegere Ik raadt het mijn huidige ik aan. Dat maakt het nog niet makkelijk, helaas!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s